Mensgerichte zorg door mensgericht onderwijs ENG
Featured

Ervaringsverhaal van Annemarie

Afgelopen woensdag was ik voor de tweede keer aanwezig bij een bijeenkomst van ‘Mens achter de patiënt’. Dit keer op de universiteit waar ik de nieuwe deelnemers bij de receptie mocht ontvangen. De eerste keer heb ik op het ROC Leeuwenborgh deelgenomen aan dit onderwijsprogramma.  

Omdat het de bedoeling is dat iedere deelnemer aan 2 studenten wordt gekoppeld werd mij gevraagd of ik eventueel als reserve aanwezig wilde zijn mocht zich iemand afmelden. Ten slotte heb je te maken met mensen die een chronische aandoening hebben. Er had zich inderdaad iemand afgemeld en ik sloot me als vijfde deelnemer aan bij de groep waar we welkom werden geheten door de groepsleidsters Eva Visbach en Ishara Ibrahim. Er volgde een korte kennismaking tussen de deelnemers en de studenten Medicijnen en Gezondheidswetenschappen wat voor mij al meteen voelde als een stukje verbondenheid.  

Eva en Ishara toonden ons een kort filmpje, waarin mensen die opgenomen zijn in een ziekenhuis werden gevolgd. Bijgevoegde teksten, er werd niet gesproken in het filmpje, voerden de kijker in het kort mee in hun leven waar verschillende emoties duidelijk zichtbaar waren. Iedereen met zijn/haar eigen verhaal, waar hoop en vrees, blijdschap en verdriet verder geen betoog nodig hadden.  

Ondanks dat ik het filmpje al eerder gezien had greep het mij weer, maar ook de andere deelnemers, zichtbaar aan. ‘Herkenning’ was het eerste woord dat in mij opkwam. 

Langzaam kwamen de verhalen van de deelnemers los, maakten zij ook de studenten deelgenoot van waar zij in de zorg tegenaan liepen/waren gelopen. De interactie tussen de chronische zieke en student in de groep was zonder meer goed. Er werd een duidelijk beeld geschetst van hoe het er in de huidige zorg soms aan toe gaat. Een eye opener voor de toekomstige zorgprofessionals die allen gemotiveerd zijn om het anders te willen gaan doen, mensgerichter.  

Dat de mens achter de patiënt centraal staat is iets dat Eva en Ishara tijdens deze eerste bijeenkomst duidelijk in de praktijk brachten. Meerdere keren werd aan de deelnemers gevraagd of het nog ging (zo’n bijeenkomst is intensief), of er misschien eerder een pauze ingelast moest worden. Meelevend, empathisch…. zo typeer ik Eva en Ishara. Zij brengen hun gedrevenheid om dit onderwijsprogramma een succes te laten worden, op een positieve manier over op de studenten die dankzij een kijkje in het leven van mensen met een chronische beperking de ‘mens achter de patiënt’ leren kennen.  

 Annemarie 

Author Info

MAP

Wilt u eerdere berichten van Stichting Mens Achter de Patiënt teruglezen? Neem dan een kijkje in het nieuwsarchief van Mens Achter de Patiënt: https://www.mensachterdepatient.nl/nieuws/

No Comments

Post a Comment