Mensgerichte zorg door mensgericht onderwijs ENG

Het hart van Servé

Servé

27 jaar
Vijf keer deelgenomen aan het onderwijsprogramma Mens Achter de Patiënt

___________

Op mijn zestiende werkte ik vier dagen in de week en ging ik één dag naar school voor de opleiding Metaal, Mechatronica en Elektrotechniek. Lange werkdagen waren normaal. Ik had heel weinig slaap nodig, mijn werkdag begon om 6 uur ’s ochtends en eindigde ’s avonds om 11 of 12 uur. Ik sportte elke dag; deed aan fitness en keeperstrainingen en in de weekenden had ik voetbalwedstrijden met de A1. Als 16-jarig jochie was ik erg agressief, asociaal en brutaal. Ik had een opgevoerde scooter, reed over de autobaan naar school en naar het werk. Mijn vrienden hielp ik graag met het repareren van scooters, vier à vijf scooters per week gemiddeld. Hier vroeg ik geen geld voor, het was mijn hobby. Ik wist alles van scooters af.

___________

Op een vrije dag werd ik door mijn broer gevonden op de grond van de badkamer. Dit is de dag waarop mijn leven totaal is omgekeerd. Ik kreeg een hersenbloeding. Met spoed werd ik naar het ziekenhuis gebracht. Na een operatie van 4 à 5 uur lag ik in totaal drie weken in coma met een verwachte overlevingskans van 10-15%.

Hoe reageerde jouw familie hierop? Iedereen was natuurlijk heel erg geschrokken, mijn broer was zowat 24/7 bij me. Ik werd geen moment losgelaten. Toen ik in coma lag hield mijn broer mijn telefoon bij zich. Vrienden vroegen via mijn telefoon hoe het ging en op die manier hield mijn broer hen op de hoogte van mijn vorderingen. Toen ik na drie weken uit het coma ontwaakte kwam er veel bezoek, heel veel ‘vrienden’. Na mijn coma was ik letterlijk een baby, alles moest ik opnieuw leren: eten, drinken, lopen, plassen, poepen, aankleden, verzorgen. Ik heb opnieuw moeten leren leven.

Hadden de zorgverleners verwacht dat je nog zo goed zou herstellen? Na de coma ging ik revalideren in Adelante in Hoensbroek, toentertijd heette het nog Lucas Klinieken. Daar werd letterlijk tegen me gezegd: “Je kan in een elektrische rolstoel zitten, ja knikken, nee schudden en daar blijft het dan bij.” Gelukkig wist ik van mezelf dat ik een ijzersterke wil heb en waar een wil is, is een weg. Als je niets wil, kom je nergens. Toen mijn revalidatie begon, heb ik eerst een half jaar intern gezeten en daarna ben ik nog bijna drie jaar op dagbehandeling geweest. Toen ik net uit het ziekenhuis kwam en de behandeling in ging, was ik snel moe. Als ik een uurtje wakker was geweest, sliep ik daarna zeker vier uur.

Je vertelde dat er veel ‘vrienden’ nadat je uit het coma ontwaakte op bezoek kwamen, waren dit geen echte vrienden? Je mag raden hoeveel van mijn twintig vrienden na mijn hersenbloeding overbleven?
“Ik gok twee?”
Geen enkele. Er is niemand meer overgebleven. Ik heb geen sociaal leven meer. De buren van mijn ouders zijn me gelukkig wel altijd blijven steunen. Sinds de hersenbloeding hebben ze heel veel voor mij en met mij gedaan. Vrienden hebben mij gewoon laten vallen, ze zeggen dan: “Ik weet niet wat ik moet zeggen.” Maar dan denk ik, als je het nooit een kans geeft, kom je er ook nooit achter. Zo ren je alleen maar weg voor uitdagingen en dan zie ik jou als een zielig persoon.

Hoe zijn jouw ervaringen met zorg?
De professionele zorgverlener van vandaag de dag zegt vaak heel gemakkelijk: “Kun je niet”, nog voordat ik iets gedaan of geprobeerd heb. Daar kan ik niet zo goed tegen. Ook hebben ze mij verteld dat het niet mogelijk zou zijn om een autorijbewijs te halen. Dat heb ik toch gehaald. Ze zeiden dat ik niet op mezelf zou kunnen wonen. Nu woon ik toch op mezelf. Ik vraag regelmatig om hulp, maar ik krijg geen hulp. Ik krijg tegenwoordig nergens kansen, er wordt al direct gezegd: “Kun je niet.” Dat is zo ontzettend frustrerend.

Als mensen negatief zijn
zing ik altijd
“Always Look on the Bright Side of Life’’

Als mensen negatief zijn zing ik altijd “Always Look on the Bright Side of Life’’ van Monty Python. Dan zeg ik: dat is positieve energie! Daar word ik vrolijk van.
Ik heb gelukkig ook goede ervaringen met zorg. Mijn fysiotherapeut ken ik al acht jaar. We hebben een hele goede vertrouwensband opgebouwd. Als ik ergens mee zit, dan kan ik bij haar terecht en kunnen we het bespreken. Gelukkig zijn er zorgverleners die op een persoonlijke manier echt stimuleren en motiveren. Mensen die zeggen: “Kom op jongen, je kunt het.”, dat doet vaak zo goed! Gewoon even een kleine persoonlijke aanmoediging, in plaats van iemand meteen de grond in boren. Ik heb heel vaak diep in de put gezeten, maar ik heb me er zelf uitgevochten omdat ik toch weet dat ik uiteindelijk gelijk krijg. Dat is gelukt met heel veel hulp van mijn familie en van mijn hond. Een dier kun je vertrouwen, die bezeikt je niet. Rebbell was mijn maat. Het laten inslapen was een groot verdriet. Ik kon altijd op hem rekenen. Gelukkig houdt Djona me nu gezelschap.

Hoe kan het dan dat je ondanks deze ontmoediging toch zover bent gekomen? “Gaat niet, bestaat niet” en “Ik kan niet ligt op het kerkhof en ik wil niet ligt ernaast.” Als je iets wil kom je er altijd, het maakt niet uit of je linksom of rechtsom gaat. Ik heb vooral veel steun van mijn familie, mijn ouders en broers. Als ik ze niet had, dan zat ik hier niet. Ze hebben me zo hard gesteund. Vandaag de dag nog, als ik ze nu nodig zou hebben en ik bel mijn vader, dan staat hij hier zo. Mijn familie en buurman zijn op dit moment de enige personen die ik volledig vertrouw. Ik vertrouw mensen niet meer. Heel vaak zeggen ze: “Je kunt op me rekenen’’. Ik kan je vertellen, dat heb ik uitgeprobeerd. Van de tien mensen die me hulp hadden aangeboden, kwamen er negen niet opdagen toen ik belde!

Welke dingen kun je fysiek wel en welke niet meer? Ik kan alles wat ik wil doen. Ik kan autorijden, feesten, drinken en ouwehoeren. Mijn linkerarm is verlamd en ik loop wat moeilijker met mijn linkerbeen, maar de afstanden die ik moet lopen kan ik lopen. En anders gebruik ik mijn scootmobiel! Mijn linker stemband is aangetast dus mijn stem is hees, maar ik kan wel praten. Mijn zicht is ook minder, dat komt omdat mijn linker ooghoek is aangetast.

Je hebt een website met daarop je levensverhaal. Wat hoop je hiermee te vertellen? Ik geef presentaties over mijn levensverhaal. Dat doe ik puur om mensen een les te leren over hoe het ook kan lopen in het leven. Daarbij wil ik laten zien dat mensen met een handicap niet dom of achterlijk zijn. Als je in een rolstoel zit, denken mensen vaak dat je gek of dom bent. Op mijn website worden hele leuke reacties geplaatst door mensen die mijn presentaties waarderen of die ik heb geïnspireerd. De les die ik ze mee wil geven is; als je het echt wil, kom je er ook! Ik mag dan wettelijk gehandicapt zijn, maar ik zie dat veel gezonde mensen zeuren over kleine dingen, die noem ik dan verwendicapt. Ga zelf eerst de lijst af van wat je wel kan, stel jezelf dan de vraag: mag ik wel zeuren omdat ik dit of dat niet heb? Kijk eerst eens naar de dingen die je wel hebt en wel kan, voordat je gaat kijken naar de dingen die je niet hebt of niet kan. Dat maakt je leven een heel stuk positiever.

En jouw visie wil je ook uitdragen naar de deelnemers van MAP?

Ja, Mens Achter de Patiënt is een waanzinnig, mooi en positief project. Via MAP kan ik aan de studenten en alle deelnemers laten zien wie ik ben, wie Servé achter de aandoening is. Ik heb ook een leven en ben geen nummer of object maar een mens. Ook al zien mensen dat vaak niet zo vanwege mijn handicap.

Wat is je het meest bijgebleven van de MAP-bijeenkomsten? Vooral dat ik de studenten wist te verbazen met mijn verhaal, sommigen waren geïnteresseerd, sommigen waren onder de indruk en weer anderen wisten niet wat ze moesten zeggen. Ik denk dat, van de studenten die met mij zijn meegelopen, bijna iedereen iets heeft opgestoken van mijn verhaal. Ze zullen zeker iets meenemen, is het niet in hun werkleven, dan is het wel in hun privéleven. Hetgeen mij het meest is bijgebleven is een moment tijdens de tweede bijeenkomst (waar studenten op bezoek gaan bij een zorgvrager, red.). Ik woonde nog in Landgraaf. Een studente haalde me op bij het station waar ik stond te wachten op mijn scootmobiel. Ze sprong spontaan op de scootmobiel en toen zei ik: “Nu mag jij rijden.”

Hoe hoop je dat je toekomst eruit gaat zien? Ik hoop dat ik fysiek sterk opknap en een baan vind. Werk waar ik met plezier naartoe ga en waardering krijg. Ook hoop ik een leuke dame tegen te komen en dan … huisje, boompje, beestje. Ik ben nog lang niet aan de top. Lichamelijk ga ik nog een heel stuk verder komen. Er komt een dag dat ik beide handen weer kan gebruiken. Als me dat eenmaal lukt, dan heb ik wederom veel mensen weten te verbazen.

Kijk je wel eens terug naar de tijd voor de hersenbloeding? Nee, eigenlijk alleen in de presentaties die ik geef. Dan heb ik het nog over de jongen die ik voor de ommekeer was. Ik kijk niet meer terug naar de tijd voor de bloeding. De namen van de mensen die ik voor de hersenbloeding kende, daar heb ik een rood kruis achter gezet. Ik heb veel lol en leuke dingen met mijn vrienden meegemaakt. Maar als het echt mijn vrienden waren, stonden ze nu nog naast me. Ik hoop dat ik in de toekomst nog goede vrienden zal vinden.

Als je ziek wordt, realiseer je je pas hoe fijn het is om gezond te zijn. Hoe komt het dat je niet meer wil terugkijken naar de tijd dat je gezond was? Omdat ik toen een verkeerde jongen was. Ik ben 180 graden gedraaid; ik was heel agressief, nam geen blad voor de mond en was heel egoïstisch. De hersenbloeding is het beste wat me in mijn leven is overkomen. Als ik de hersenbloeding niet had gehad, had ik me of doodgereden op de scooter of ik was in de bak beland. Maar ik ben nog ergens achter gekomen. Ik had voor de hersenbloeding heel vaak een stemmetje in mijn hoofd, waar ik nooit aandacht aan heb besteed en waar ik nooit over heb durven te praten. Het was mijn opa, die ik nooit heb gekend. Hij is overleden aan kanker op 25 april, ik kreeg de hersenbloeding op 25 april. Zijn ziel is mijn beschermengel geweest. Dat stemmetje vertelde dingen die ik moest zeggen of doen en daar heb ik heel veel steun aan gehad. Als ik hem nodig had, was hij bij me.

 

Author Info

matthijs

No Comments

Post a Comment